Kürtlerin birlik olmadığı iddiası, cehaletin ve kötü niyetin ürünüdür. Tarih, bunun tam tersini yazar. Kürtler yüzyıllar boyunca büyük devletler ve güçlü imparatorluklar kurmuş, ortak bir siyasi ve toplumsal irade etrafında birleşmiştir. Osmanlı İmparatorluğu döneminde dahi, özellikle Yavuz Sultan Selim’le yapılan anlaşmaların gösterdiği gibi, 1514 yılına kadar Kürtler kendi içlerinde birlik halinde yaşamışlardır. Asıl nifak, bu tarihten sonra dış müdahalelerle, özellikle Cumhuriyet Türkiyesi’nin inkâr ve asimilasyon politikalarıyla körüklenmiştir. Buna rağmen Kürtler hiçbir dönem mücadelelerinden geri adım atmamışlardır.

Bugün “terör” diye adlandırılan ve Kürtlere fatura edilmeye çalışılan düzenin gerçek mimarları ise Türkiye’yi yönetenlerdir. Güney’de ışid güçleriyle işgal edilen alanlardan geriye çekildiklerinde, dağlarda elinde küçücük silahlarla hiçbir karşılık beklemeden direnen gerilla güçlerini hep birlikte görmedik mi? Yakın dostum Ali Gazi’nin de içinde yer aldığı, kendisinin desteklediği Kürdistan siyasi hareketlerinden biri olan (TAK) cephesinde mücadele edenlerin fotoğrafları hâlâ elimizdedir. Onlar, Bixi diye tabir edilen küçük silahlarla bile büyük bir fedakârlığın örneğini gösterdiler.

Rojava’daki soydaşlarımızın Şengal dağlarına koşup Êzidî halkını ölümün pençesinden kurtarması, bu halkın nasıl bir yüreğe sahip olduğunu tüm dünyaya gösterdi. Kobani’de ise bir kadın savaşçımızın, IŞİD bozuntularının eline verilen tankın altına girip kendisini feda ederek o tankı imha etmesi, Kürt direnişinin en çarpıcı örneklerinden biridir.