DE GEZAMENLIJKE ROL VAN DE STATEN TURKIJE EN NEDERLAND IN DE BAYBAŞİN-ZAAK
Terwijl de weerzinwekkende misdrijven van de persoon genaamd Joris Demmink, staatssecretaris van het Nederlandse Ministerie van Justitie, opnieuw op de agenda staan, worden ook deze vuile afspraken, die ertoe hebben geleid dat oom Hüseyin al maar liefst 30 jaar als politieke gijzelaar wordt vastgehouden, opnieuw zichtbaar. Wanneer het telefoonmemorandum, de parlementaire vragen van de Grote Nationale Assemblee van Turkije, de werkzaamheden van journalist Burhan Kazmalı, de zitting van het Amerikaanse Helsinki-Congres en de politieverhoren van Demmink samen worden genomen, ontstaat het volledige beeld van dit vuile spel.
Deze tussen Turkije en Nederland gemaakte afspraak noodzaakt ons ertoe om, teneinde informatievervuiling te voorkomen, de procesdossiers en bewijzen van oom Hüseyin — die in Nederland onrechtvaardig is berecht en vastgehouden om de vuiligheid van de persoon genaamd Joris Demmink toe te dekken — opnieuw te publiceren.
Het Telefonica-memo
Het officiële document van het Nederlandse Ministerie van Justitie, het “TELEFONICA-memo” van 15 juli 1997, legt het gesprek vast tussen de heer Ruyters en B. Gradussen over de terugzending van de asielaanvraag van mijn oom. In het document staat de volgende passage:
“De Baybaşin-zaak wordt gebruikt als drukmiddel om de Turken te dwingen iets te doen voor een andere zaak.”
Deze passage houdt rechtstreeks verband met de vuiligheid van Demmink.
Link: https://hsbaybasin.com/belgeler/
Verklaring van getuige politieagent Mehmet Korkmaz
Terwijl Demmink in de jaren negentig officiële bezoeken aan Turkije bracht, werden 12- tot 14-jarige straatkinderen — die beschermd hadden moeten worden — door de beschermingspolitie van de Turkse terreurstaat ontvoerd van de muren van Topkapı en naar de kamer van de perverse Demmink in het Akgün-hotel gebracht. Terwijl deze perverse Demmink de weerloze kinderen verkrachtte, werd er voor de deur wacht gehouden.
Link: https://youtu.be/UvdvdUMw-9U?si=TTQMf_37nutoORVf
Wij hebben deze schandvlek met documenten overgebracht aan het Ministerie van Justitie en aan de toenmalige premier Recep Tayyip Erdoğan. Wij hebben tweemaal in Istanboel en eenmaal in Diyarbakır aangifte gedaan. De parketten hebben het dossier echter gesloten met de mededeling “geen aanleiding tot onderzoek”. Toen werd geprobeerd het dossier voort te zetten, hebben de toenmalige minister van Justitie Cemil Çiçek en andere ministers van Justitie persoonlijk ingegrepen om het onderzoek te laten sluiten.
Aan het Ministerie van Justitie en het Ministerie van Binnenlandse Zaken moet het volgende worden gevraagd:
Jullie spreken elke dag over recht, wet en gerechtigheid; elke dag doen jullie verklaringen dat “Turkije een rechtsstaat is”. Zijn deze verkrachtingen en weerzinwekkendheden die aan weerloze kinderen zijn aangedaan dan het kenmerk van jullie moraal- en rechtsopvatting?
Deze misdrijven, schandelijkheden en lafhartigheden zijn door Turkije gebruikt als chantagemiddel tegen Nederland. In ruil daarvoor is Hüseyin Baybaşin veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf op basis van verzonnen beschuldigingen — waarvan door onafhankelijke internationale forensische eenheden is bewezen dat zij verzonnen zijn (gefabriceerde telefoonopnamen).
Het interview van Zeynep Cager
Deze notitie toont duidelijk aan dat het drukmiddel de zaak van Hüseyin Baybaşin is. Zoals Zeynep Cager dit document in haar interviews heeft getoond, vertellen wij dit ook al jaren. In die interviews wordt uitgelegd hoe dit document deel uitmaakt van een overeenkomst: de Turkse terreurstaat zal, in ruil voor het toedekken van Demminks misdrijven, Hüseyin Baybaşin in Nederland als gijzelaar vasthouden.
Link: https://youtu.be/PuuJ2mjSiTs?si=krUVcPx1xH29-saG
Zitting van de Helsinki-Commissie van 4 oktober 2012
Tijdens de briefing getiteld “Het aanhoren van slachtoffers van seksueel kindermisbruik” hebben de advocaat van Hüseyin Baybaşin, Adele Van der Plas, onderzoeker Klaas Langendoen en een slachtoffer getuigd. Van der Plas heeft expliciet het volgende verklaard:
“De misdrijven van Demmink in Turkije hebben ertoe geleid dat Nederland onder chantage Baybaşin heeft laten veroordelen voor verzonnen misdrijven; de telefoonopnamen zijn vervalst.”
Langendoen heeft bevestigd dat de opnamen zijn gemanipuleerd door gesprekken met politiefunctionarissen in Turkije. De voorzitter van de commissie, Christopher Smith, stelde de volgende vraag:
“Is de Nederlandse regering gechanteerd?”
De gegeven antwoorden wijzen duidelijk op “ja”.
Een slachtoffer verklaarde bovendien dat zij door Demmink seksueel was misbruikt in Amsterdam toen zij 15 jaar oud was. Deze zitting heeft de misdrijven van Demmink en hun verband met de Baybaşin-zaak officieel vastgelegd. Dit is ook opgenomen in de brief die het lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden Ted Poe aan Erdoğan heeft geschreven:
“De Turkse politie bracht kinderen naar Demmink.”
Link: https://youtu.be/J1RbP-rxViA?si=DIWQ51tGQkb3_mZ-
De werkzaamheden van journalist Burhan Kazmalı
De werkzaamheden van journalist Burhan Kazmalı zijn de stem van de slachtoffers geweest.
Kazmalı heeft de verkrachtingsmisdrijven van Demmink in Turkije onderzocht en interviews met slachtoffers afgenomen.
Link: https://x.com/i/status/1996501562420523470
In 2007 heeft voormalig politiechef van Istanboel Necdet Menzir in een gesprek met hem het volgende verklaard:
“Demmink kwam tussen 1995 en 2000 met verschillende namen naar Turkije en kreeg politiebescherming. Kinderen werden bij Topkapı opgehaald en naar hotels gebracht.”
Kazmalı heeft deze verklaringen van slachtoffers gepubliceerd; maar is in 2012 lafhartig aangevallen en bewusteloos aangetroffen. Dit is duidelijk een poging om de waarheid het zwijgen op te leggen. In parlementaire vragen zijn Kazmalı’s berichten als melding aangemerkt, maar het onderzoek is gesloten wegens verjaring.
In de parlementaire documenten vatten de vragen die Nusrettin Maçin aan de minister van Justitie heeft gesteld alles samen:
• Waarom wordt Demmink niet uitgeleverd?
• Wat is de relatie tussen de zaken Baybaşin en Demmink?
Er is geen antwoord; omdat er een doofpot is.
Het gerechtshof in Den Haag heeft Turkije om rechtshulp verzocht, maar dit verzoek is afgewezen onder het voorwendsel van verjaring. Dit is een duidelijk bewijs van de gemaakte afspraak.
Link: https://cdn.tbmm.gov.tr/KKBSPublicFile/D27/Y4/T7/WebOnergeMetni/79901d14-0df1-4898-99f3-7961ef03ebe6.pdf
In samenhang hiermee is ook de dood van officier van justitie Murat Gök opmerkelijk.
Hij werd in 2012 dood in zijn woning aangetroffen; als doodsoorzaak werd “leverfalen” opgegeven. Gök leidde echter corruptie- en kindermisbruikonderzoeken. In het kader van Operatie Barbaros had hij meer dan 20 verdachten laten arresteren. De timing is vanzelfsprekend veelzeggend. Zijn opvolger Selim Berna Altay heeft vervolgens een beslissing genomen tot “geen vervolging”.
Wanneer dit alles samen wordt genomen, is het beeld duidelijk:
De perversiteiten van Demmink zijn in Turkije gepleegd; onder chantage van de Turkse terreurstaat hebben de Nederlandse autoriteiten een onrechtvaardig proces gevoerd op basis van vervalst bewijs. De telefoonopnamen zijn vals, getuigen zijn bedreigd en journalisten zijn aangevallen.
“Uiteindelijk liggen wij hier al 30 jaar vast door volstrekt onrechtmatige berechtingen. Maar tot op heden heb ik mij niet gebogen, omdat ik weet dat ik gelijk heb. Ik heb altijd geloofd dat deze onderdrukking op een dag zeker zal eindigen en dat de daders hun straf zullen krijgen. Want mijn overtuiging is sterk, mijn geloof is sterk, mijn geloof in mijn Xwedan is sterk. Mijn advocaten zijn edele mensen. Wij verzoeken de pers deze kwesties in dit proces met zorg te benaderen.” – Hüseyin Baybaşin
